Kegelen en beugelen

door Z.E.H. Martin Hoeven

Bij nonk Jef Hoeven (getrouwd met Barbara Hoeven, een zuster van vader), misschien beter bekend als ‘Jef van Doorke’, lag er een beugelbaan en een kegelbaan.
Als nonk goei zin had en er was geen volk dan mochten we wel eens beugele of keigele.
Bijzonder op zon- en feestdagen was het er druk. De grote lummels van het dorp kwamen hun kunde tonen. Er werd een pot ingezet waaraan iedereen kon meedoen die één of twee frank mee in de pot stak. En dan begon het spel dat uren kon duren. Ieder gooide de zware bol tweemaal en probeerde de 9 kegelen omver te werpen. Tussendoor gingen de mannen de café binnen om te ‘zuipen’. Na iedere worp moesten de kegels recht gezet worden en dat gebeurde door jong gasten, die graag wat bijverdienden, want de zondagscenten waren raar…
Weer moest dat stiekem gebeuren…na het lof. Bijzonder als er veel volk was, was er wat te verdienen met het rechtzetten van de kegels. Erg gevaarlijk was dat werkje niet, tenzij sommigen de kegelbol zo mis en zo hard gooiden dat men moest schuilen achter de dikke planken die nonk Jef uit voorzorg rond de kegels had ineen getimmerd.
Ja, voor een gastje van 13 of 13 jaar betekende het een rijkdom als men na drie of vier uren een paar frank verdiend had in plaats van een kwartje zondagsgeld of … dikwijls helemaal niks.
Om wat te verdienen maakten we zelf een beugelbaan aan de pannenschop. We lieten de van leem gelaakte  beugelbollen bakken in de oven, samen met de pannen en dan vroegen we aan de jongens die wilden meedoen een knepke, hetgeen niet altijd zonder herrie ging. Er waren er die betaalden en anderen die er zo wilden langs komen.
Zo vertelde me later eens Harie van Pier Hoeven aan de kerk dat hij met een kermis op twee namiddagen meer verdiend had met kegels recht te zetten dan zijn vader op een ganse week verdiende.

tekst uit De Vreedsel, jaargang 2 juni 1982 nr. 2

Kaartspel

door Z.E.H. Martin Hoeven


Bij Dik Neeleke (getrouwd met Frans Hoeven, die hun huis dicht bij het nieuwe kerkhof bewoonden en drie meisjes en zes jongens grootbrachten), was de verzamelplaats voor de straatbengels van Lanker. De ‘Boy’, de Gard, die ook een bende kinderen had groot getrokken, kwam er op zaterdagnamiddag in een hoek van het café haarkapper spelen.
En het gebeurde nu en dan dat we na het lof met de kaarten speelden, … als we centen hadden; We zaten er met zijn zessen: Jef van Pier, Giel van de Gard, Jan en Juul van Neeleke, de Bol van de Facteur en ik. Naard en Juul deden niet mee. We speelden MITSJ-MATSJ. Sol-slim!!!! Ik was zeker van mijn stuk. De anderen probeerden het, maar toen ze zagen dat ik niet kon verliezen gaven ze het op. Ze speelden niet meer… Ik kreeg geen cent, maar als ik verloren had, had ik mijn laatste knepke kunnen afdokken. De smeerl…!

tekst uit De Vreedsel, jaargang 2 juni 1982 nr. 2