Ludoo Boonen
pagina in opbouw
geboren in Lanklaar op 6 februari 1963 - overleden in Genk op 9 juni 2026
“Als kind wist ik wat ik wilde worden: beeldend kunstenaar.
Ik ben blij dat ik dat heb kunnen bewijzen.”
‘Ik ben een Maasjutter’
Kunstenaar Ludoo Boonen vond een belangrijke bron van inspiratie aan de oevers van de Maas. Verroest metaal, afgedankte materialen en andere vondsten die hij als ‘Maasjutter’ verzamelde, kregen in zijn handen een nieuw leven als kunstwerk.
Kunst uit recuperatiemateriaal
Ludoo Boonen volgde aan de Academie in Gent een opleiding visuele communicatie en vormgeving en animatiefilm. In zijn beeldend werk staat recuperatie centraal: materialen die hun oorspronkelijke functie hebben verloren, worden opnieuw gebruikt en krijgen een nieuwe betekenis.
Aan de oevers van de Maas vond kunstenaar Ludoo een onuitputtelijke bron van inspiratie. Als zelfverklaarde Maasjutter verzamelde hij er schroot, afgedankte materialen en andere vondsten. In zijn handen krijgt deze ogenschijnlijk waardeloze materie een nieuw leven als kunstwerk. Paardenkoppen, menselijke figuren en standbeelden ontstaan uit materialen waarin de sporen van tijd, gebruik en verval zichtbaar blijven
Zijn beelden balanceren tussen ruwheid en verfijning, verval en schoonheid. Zijn vormen zijn uitgepuurd en bijna zuiver, maar tegelijk krachtig en brutaal. Ze vertellen verhalen over mensen, plaatsen en de sporen die tijd op materialen achterlaat.
Als Maasjutter toont Ludoo dat schoonheid soms precies daar te vinden is waar anderen alleen afval, verval of vergankelijkheid zien.
Figuren zonder gezicht
Zijn ‘meisjes’ zijn van een ontroerende tedere schoonheid in hun elegante gewaden, vaak met een kapje op het hoofd. Maar op de plaats waar je een gezicht verwacht, gaapt een leegte.
Ook zijn ‘mannen’ – een krijger, een kluizenaar, een eenzame ziel of een vervreemd individu – krijgen bewust geen gezicht. Toch stralen ze stuk voor stuk een sterke, bijna onontkoombare persoonlijkheid uit.
Ludoo Boonen verklaart die keuze zelf: “Als je ze een gezicht geeft, hebben ze meteen ook een karakter en dat wil ik niet. Ik wil gewoon een gevoel uitdrukken. Iedereen kan er zijn eigen gezicht in plaatsen.”
Hierdoor krijgen de beelden een universele betekenis. De toeschouwer kan zelf een identiteit, emotie of verhaal in de figuur herkennen.
De schoonheid van verval
De materialen die Ludoo gebruikt, zijn vaak ruw, doorleefd en zichtbaar getekend door de tijd. Vooral verroest metaal is kenmerkend voor zijn werk.
Roest en verwering verwijzen naar vergankelijkheid, verval en de dood. Tegelijkertijd ontstaat juist uit die aantasting een bijzondere schoonheid. De natuurlijke verkleuringen en sporen van verwering maken elk werk uniek.
Soms versterken die sporen bovendien het verhaal van een beeld. Zo kan het verval van het materiaal verwijzen naar het leed dat afgebeelde dieren hebben ondergaan.
Ook oude deksels van olievaten krijgen een nieuwe bestemming. Ze worden dragers van landschappen en stadsbeelden, waarbij het oorspronkelijke materiaal onderdeel blijft van het verhaal.
Naast metaal en beton gebruikt Boonen ook papier-maché. Werken zoals De Denker tonen hoe hij eenvoudige materialen weet om te vormen tot expressieve en karaktervolle beelden.
Helmenproject - Wereldoorlog I
In het kader van een Limburgs herdenkingsproject rond de Eerste Wereldoorlog werd elke Limburgse gemeente uitgenodigd om een kunstwerk te maken met een betonnen Duitse helm, als symbool voor de lokale onderdrukking tijdens de oorlog.
Ludoo Boonen gaf de helm een uitgesproken lokale betekenis. Voor Dilsen-Stokkem, grensgemeente tussen België en het neutrale Nederland, werd een duidelijke link gelegd met de Dodendraad. Deze elektrische grensafsluiting werd tijdens de Eerste Wereldoorlog door de Duitse bezetter aangelegd langs de Belgisch-Nederlandse grens.
Een figuur tilt de zware betonnen helm op, terwijl een tweede figuur probeert eronder vandaan te kruipen.
Het werk verbindt zo een universeel oorlogsverhaal met de lokale geschiedenis van de gemeente en haar grensgebied.
Zijn helm kan je vandaag nog altijd bewonderen in Halen, tussen de 43 andere helmen. Zie onderstaande link.
Ludoo in Lanklaar
In Lanklaar zijn enkele bijzondere werken van Ludoo te vinden. De beelden maken deel uit van het landschap en vertellen elk een verhaal over de plek, haar geschiedenis en haar bewoners. Ze verbinden materiaal, mens, landschap en geschiedenis.
’t Vierveld
Aan het waterskidomein staat ’t Vierveld, een beeld dat Ludoo Boonen maakte in opdracht van Culturele Centrale ’t Virveld, ter gelegenheid van het 15-jarig bestaan van de vereniging.
Het beeld brengt verschillende elementen samen die deze bijzondere plek in Lanklaar kenmerken. Centraal staat de werkende mens, omringd door het landschap en de geschiedenis van de omgeving. De boerderij aan de rand van het bos, de mijnschachten, het veerpont aan het kanaal en de nieuwe fietsbrug verwijzen naar verschillende periodes en activiteiten. Boeren, mijnwerkers, veermannen, arbeiders en toeristen zijn allemaal verbonden met de geschiedenis en ontwikkeling van deze plek.
De Brugwachter
Het beeld bij het brugwachtershuisje verwijst naar de functie van de vroegere brugwachter en houdt de herinnering levend aan een beroep dat ooit deel uitmaakte van het dagelijkse leven langs het kanaal. De brugwachter draait de brug open. In werkelijkheid moest de brug open geduwd worden: ‘een vrijheid van de kunstenaar’.