Vastelaovend
Een kleurrijk foldertje in de brievenbus roept jeugdherinneringen op aan dit volkse feest van verkleedpartijen, rommelpotterij en carnavalstoeten.
Een greep uit foto's en publicaties.
Een foto uit het familiealbum met een eigen creatie, jaren '50.
Rommelpotterij van deur tot deur een centje vragen.
Lanklaarse feestneusjesstoet.
Kinderpret.
Rommelpotterij
Enkele Lanklaarse rijmpjes
Vasteloavend is ene gek
Aan de zolder hingt het spek
Aan de sjouw doa hingt de woos
Köster höbste geinen doos
Hokke fokkerij,
geef me een ei
geef me een cent
dan ga ik voorbij
Ik kwam eens door een sträötje
om een vastenaovendbreudje
om een eitje van de hin
met de gelen dooier in,
om te bakken in de pan
voor de vrouw van Abraham
Rommelpotterij, rommelpotterij
Geef me een centje dan ga ik voorbij
‘k Heb geen geld om brood te kopen
Daarom moet ik met de rommelpot lopen
Rommelpotterij, rommelpotterij
Geef me een centje dan ga ik voorbij.
Afhankelijk van de streek krijgt de rommelpot diverse benamingen: foeper, foekepot, brompot, brulpot,…
Over de opening van de pot wordt een varkensblaas gespannen. in het midden steek een houten of rieten stokje dat men op en neer beweegt, waardoor een brommend geluid ontstaat.
Afbeelding: rommelpot uit de collectie van Bokrijk.
Feestneusjesstoet, enig in Limburg
Onder impuls van kapelaan Lambregs neemt de gezinsgroep SAMEN in de jaren ’70 het initiatief om van carnaval een echt kinderfeest (voor kinderen van 0 tot 14 jaar) te maken, in samenwerking met de Sociale Kontaktgroep en het Jongerenkomitee.
Er wordt telkens rond een thema gewerkt, bijvoorbeeld Die gekke wereld morgen. De nadruk ligt op het dorpsfeest en op zelf doen, zodat de carnavalstoet geen commercieel karakter krijgt, maar een ware belevenis wordt voor het hele kerkdorp. Lanklaar wordt in groepjes verdeeld en de bestuursleden van elk nieuw samengesteld groepje bedenken een onderwerp dat past binnen het gekozen thema.
Kostuums en wagens maken de deelnemers zelf, met een minimum aan financiële middelen. De fanfare “De Vlaamsche Jongens” begeleidt de stoet. De aankomst in het jeugdhuis mondt, met medewerking van de Sociale Kontaktgroep, uit in een “Welkomsfeest”, waarbij de groepen een speciale drank of versnapering aanbieden die aansluit bij hun thema. Ook de verschillende nationaliteiten brengen een typische drank of lekkernij uit hun land mee.
Dankzij de kinderen groeit het uit tot een feest van internationale, feestelijke verbroedering.
Enkele sfeerbeelden van de eerste stoet in 1972
Waar is de tijd?
Zes keer trok de stoet door de straten. Telkens werd het een prachtig kinderfeest, waaraan ook de volwassenen plezier beleefden.
Een tijdsbeeld...
Waar is de tijd ? Ik herinner het mij alsof het gisteren was hoe de wijk Mulheim zich inzette voor de feestneusjesstoet en instond voor de carnavalswagen, bijvoorbeeld een reuze vis waarin kinderen konden staan. De groteren van 13 jaar en ouder liepen in groep rond de grote vis. Men had viskoppen geknutseld met schubben en kieuwen die we op ons hoofd zetten. De lange klederen versierden we met ‘schubben’. De oudsten van de groep hadden ook een vislijn met daaraan een echte vis. Tijdens de stoet maakten we de dames langs de weg een beetje bang door met onze vis in hun richting te hengelen. Hun schrikreactie bezorgde ons plezier.
Een ander jaar beelden we de mensenrassen van wereld uit. Alle kinderen en tieners maakte deel uit van een ‘volksgroep’. Zo waren er kinderen uit China, Afrika, India, Europa, …
Mijn moeder Mia had een lang wit kleed voor me gemaakt en ook een mooie slang met een tong, die ze uit een oude binnenband van de fiets had geknipt. Mijn nonk Nicola had een oude voetbal doorgesneden, binnenstebuiten gedraaid en op mijn hoofd gezet zodat ik kaal leek. Bal, gezicht en handen schminkten ze bruin: een echte Hindoe met zijn slang! Tijdens de stoet liep ik soms achter de toeschouwers door en liet hen een beetje schrikken met mijn slang. Meedoen was altijd een belevenis. Het was een feest in het dorp dat mensen verbond en samenbracht. (J. Beckers)
Elk groepje ging in de eigen wijk rommelpotten. De kinderen van Litzberg, Groenstraat en deel van de Oude Baan verzamelden bij Thieu en Mia Lemmens.
Daarna gingen ze voor spek en eieren van deur tot deur. Tussendoor werden het gekregen spek en de eieren door de organisatie opgehaald en naar het POC gebracht. Ze konden dan al starten met bakken. Op het einde van de tocht kwam iedereen samen in het POC om spek en eieren of pannenkoeken te verorberen.
(R. Smeets)