De passerelle

nu aansluitend bij gebouw op waterskiterrein

Verbreding van het kanaal

Door de groei van de binnenvaart werden de schepen steeds groter. De Zuid-Willemsvaart moest daarom dringend worden verbreed. In 1930 gingen de werkzaamheden van start.

Een van de kanaaldijken werd vier tot vijf meter naar buiten verlegd. Tegelijk werden verschillende bochten rechtgetrokken, onder meer in Lanklaar. Zo ontstond de huidige oude kanaalarm. Hoewel die economisch zijn functie verloor, groeide hij uit tot een waardevol gebied voor natuur en recreatie.

Een brug voor de lijndrijvers

Bij de verbredingswerken kwam een nieuwe Vierendeelbrug. In 1935 werd daarnaast een passerelle gebouwd. Via deze voetbrug konden de lijndrijvers de oude kanaalarm oversteken naar het jaagpad langs het nieuwe kanaal.

Het zware werk van de lijndrijvers

Voordat motorschepen algemeen werden, lieten schippers hun schip vaak voorttrekken door een lijndrijver met paard. De lijndrijver verhuurde zichzelf en zijn dier aan schippers die hulp nodig hadden.
Niet iedere schipper kon zich zo’n dienst veroorloven. In dat geval trok hij zelf het schip voort, soms geholpen door zijn vrouw en kinderen.
Licht voorovergebogen liepen zij met korte, stotende passen over het jaagpad. Met een gespannen lijn, bevestigd aan een brede band rond hun lichaam, trokken zij het schip door het kanaal.

Aan dit zware werk danken we waarschijnlijk het gezegde: “Zachtjes aan, dan breekt het lijntje niet.” Wanneer de jaaglijn brak, werd het schip immers stuurloos en was het overgeleverd aan wind en stroming.

Oorlogsschade

Tijdens de Tweede Wereldoorlog liep de passerelle schade op. Na de oorlog verdween de functie van de brug. Toch leeft een deel ervan voort. Een gedeelte van de passerelle werd verwerkt in het gebouw op het huidige waterskiterrein en herinnert nog altijd aan deze bijzondere verbinding over het kanaal.