Het prille begin

Voetbal in Lanklaar, na de oorlog '14-'18


door Z.E.H. Martin Hoeven

Na de oorlog beslisten enkele oud-strijders, die misschien achter het front ooit hadden zien voetballen, een eigen club op te richten. Er werd een bal gekocht en op zaterdagnamiddag om vier uur kwamen de grote lummels van Lanker samen, trokken de brug over en op een gerooid bos achter het huis van Thijske Dexters begon het spel. Geen kwestie van voetbalschoenen. Ik was toen acht jaar en met die mannen meegelopen om ze te zien voetballen: Mil Breuls, Mart van de Gard (Hoeven), Graad, Marcel en Theo van Neeleke Hoeven, Guillaume van Pier Hoeven, Charel van Guillaume de facteur Hoeven, Thjeu van Geel Buskens, Lei Dillen, Guillaume van Keymis, Pierre van de Gard (Hoeven) en nog enkele anderen…

Wat een spektakel! Al die stijve knuppels met hun stramme benen te zien zwaaien! Achter de bal aan lopen  en tegen elkaars knoken stampen! Ik kreeg op een gegeven ogenblik bijna ene stievel van Thjeu Buskens tegen mijn kop. Met al zijn geweld vloog hem zijn rechtse bot van zijn voeten! Thjeu raakte meer knoken  dan bal!

Ik kreeg een uitbrander omdat ik te laat thuiskwam en vooral omdat mijn vader van dat ‘knokengestamp’ niet veel moest hebben. Die grote lummels waren het voetballen gauw moe. Een paar jaar later besloot dan de aankomende generatie een voetbalclub op te richten en weer krioelde het van de Hoevens: Giel, Naard en Harie van de Gard, Jef en Harie van Pier Hoeven, Juul en Jan van Neeleke Hoeven, Jan van Guillaume Hoeven, Thieu en Martin van Leike Hoeven, Harie, Fridus en Zjang van Naardje Dreesen, Harie Nijssen en nog enkelen. We legden bijeen en kochten een bal in Maaseik. Bij de eerste match vloog hij al in stukken!… Weer terug naar Maaseik en gelukkig kregen we met wat bij te geven een nieuwe bal, heel wat steviger dan de andere. Maar we hadden geen ‘vareuzen’. Dan maar op de bedel uit. Van mevrouw Van Mol, die in een mooie villa woonde achter het kanaal kregen we zo maar 1 frank per kop en we stonden met elf man voor de deur! Toch kregen we niet genoeg bijeen. We verdeelden het geld onder elkaar en we zouden het zonder ‘vareuzen’ en natuurlijk ook zonder voetbalschoenen moeten stellen, want daar had niemand geld voor. Er was nog steeds armoe in het dorp. De mensen verdienden niet veel en schoenen waren nog altijd een luxe. Het voetbalveld was nog altijd dezelfde omgedane bos, waar de dennenstompen nog uitstaken. Het waren matchen tegen mekaar, waar ge oog moest hebben voor de bal, de tegenstrever en de gaten en de dennenstompen en dat ging niet altijd zonder kleerscheuren! En zeggen dat we van vader niet mochten meedoen met al die scheenstampers. Toch hadden we van onze ooms een paar voetballen gekregen, die we moesten wegstoppen, want wee, als hij ze te pakken kreeg. Gelukkig dat moeder on een beetje liet begaan, hoewel ze op ons voetballen ook niet zo verlekkerd was.

In ieder geval heb ik ooit een fameuze rammeling gekregen op ’n zondag toen we naar Elen getrokken waren om in een grote wei met hoog gras te gaan spelen tegen een paar clubs van dezelfde soort grote lummels, met enkele kleineren van mijn ouderdom. We wonnen daar een beker lijk een eierdopje en trokken daarmee door Lanker heen, al zingend: “er is geen club meer in het zuiden, die Lanker kan verslaan, dat zal niet gaan…”
Thuis hadden ze dat ook gehoord en ze wisten dat ik zo stiekem was meegetrokken en daardoor het lof gemist had. Toch had vader me zien maneuvreren om weg te geraken… Verdikke wat had vader grote en zware handen! (De werklieden zeiden dat mijn vader handen had als ‘ingelse koolesjoope’). Dat is me lang bijgebleven en op mijn maag blijven liggen.

Tekst uit De Vreedsel, jaargang 2 maart 1982 nr. 1