Het mooiste uit de koers
Rie Dreesen geeft een persoonlijk verslag van de koersgeschiedenis in Lanklaar en de memorabele wedstrijden die in zijn geheugen gegrift staan.
deel 1: periodiek De Vreedsel – augustus 2020
deel 2: periodiek De Vreedsel – december 2020
deel 3: periodiek De Vreedsel – april 2021
deel 4: periodiek De Vreedsel – september 2021
DEEL 1
Een memorabele koers
Op het vlak van koersen was het al geruime tijd stil in Lanklaar tot ik, Rie Dreesen, eind maart 1962 besloot deel te nemen aan een koers in Boorsem op 9 april. Maar eerst moest ik nog een koersfiets in elkaar steken en koerskleding zien te bemachtigen. Gelukkig kreeg ik wat tweedehands materiaal van mijn nonkel Chel die een bloeiende fietshandel had in Jette.
De eerste wedstrijden verliepen vlot en op 6 mei werd al een eerste wedstrijd in Lanklaar ingericht. Er zouden er nog vijf volgen dat jaar. Tegelijkertijd kwamen er renners van Lanklaar bij, maar haakten er ook weer af. (Later daarover meer)
Iedereen kon in die tijd een koers inrichten voor onderbeginnelingen – renners jonger dan 16 jaar – en er eventueel een naam aangeven. Men moest een parcours uitstippelen, toelating krijgen van de gemeente(s), seingevers en materiaal voor afsluitingen voorzien, helpers vragen, …. en eventueel een verzekering afsluiten. Meestal waren het enkele cafébazen die het initiatief namen om een wielerclub op te richten of enkele personen die de medewerking vroegen van de cafés. In Lanklaar richtten Gerard Tielens, mijn vader Frits en Frits Leurs een club op en de meeste cafés van Lanklaar, en dat waren er nogal wat, wilden meewerken. De officiële wielerbond werd er niet bij betrokken. Als er een wedstrijd was, verwittigde men de renners mondeling of met een briefje op een vroegere koers. Soms gebeurde het ook met een postkaart.
Elke koers had zo voor mij zijn anekdotes van voor, tijdens of na de wedstrijd. En deze wedstrijd is mij vooral bijgebleven: mijn 16 de koers op 26 augustus 1962. Die koers herinner ik mij nog goed om allerlei redenen.
Ik kreeg enkele weken voor die koers een postkaart gestuurd met een uitnodiging om deel te nemen aan het kampioenschap van België voor renners beneden 15 jaar in Schaffen bij Diest.
Lees meer ...
Het prijzengeld was ongeveer het dubbel van normaal en de afstand was ook wat langer, zowat 60 km. Ik liet thuis doorschemeren dat ik daar wel aan zou willen deelnemen. Maar dan kwamen de problemen. Hoe zou ik met de fiets in Schaffen geraken? Thuis hadden we geen auto en mijn twee broers en twee zusters – allen minstens 10 jaar ouder dan ik en gehuwd – ook niet. Schoonbroer Piet Curvers had een motor en Thieu Borghoms, mijn andere schoonbroer, een Lambretta (soort Vespa). Mijn vader Frits sprak op de mijn in Eisden, waar hij werkte, een vader aan wiens zoon Jef Heylen (overleden op 28.01.2019) ook renner was en ook nog jonger dan 15 jaar. Die ging ook deelnemen. Zij hadden een groot gezin en een grote, ruime auto. Maar op de vraag of ik met hen mocht meegaan kreeg ik een negatief antwoord. Een paar dagen later kreeg mijn vader van hem toch het voorstel om mijn fiets mee te nemen naar die koers. Zelf moest ik dan maar op een andere manier daar zien te geraken. Ik zou achter op de Lambretta bij Thieu zitten en mijn vader zou later vertrekken (hij moest waarschijnlijk nog naar het duivenlokaal) en achter op de motor bij Piet plaatsnemen. En zo gebeurde het. Gelukkig was het zonnig weer met wel een wat stevige wind. Even voorbij Kermt kwamen we met de Lambretta op een nieuwe betonnen driebaansweg. Enkele kilometers verder vertraagde Thieu en zei dat er iets scheelde aan het stuur. Hij had moeite om het vast te houden. We reden langzaam verder en zouden aan het volgende tankstation om hulp vragen. De pompbediende moest na de uitleg van Thieu eens lachen en zei dat er na de opening van de nieuwe weg al heel veel met dezelfde klacht waren gestopt. De betonnen weg had groeven voor een vlotte afwatering om zo te zorgen voor minder slipgevaar, maar het reliëf van de banden bleef erin haperen waardoor het rijcomfort voor veel tweewielige voertuigen om zeep was. Min of meer gerustgesteld reden we toch weer wat sneller naar Schaffen bij Diest. In Schaffen was het een drukte vanjewelste. Ik had redelijk vlug mijn fiets ter beschikking en ging op zoek naar een kleedplaats, om wat later lang aan te schuiven voor de inschrijving. Tot dan was het gemiddelde aantal vertrekkers een 25-tal geweest. Nu stonden er 115 renners aan de start. Piet en mijn vader waren ondertussen ook gearriveerd. Het vertrek had plaats in een redelijk smalle straat met aan weerszijden lintbebouwing. Een vijftal minuten voor het vertrek stonden al een 25-tal renners gereed aan de startplaats en lieten een smalle doorgang om achter hen aan te sluiten. Mijn vader kende nog een trucje uit zijne tijd toen hij koerste en adviseerde mij om voor deze renners nog wat op te warmen en pas naar het vertrek te komen als de koerscommissaris uit het café zou komen. De doorgang naar achter zou dan dichtgeslibd zijn en ik moest me dan maar op de eerste rij ertussen wringen. Er waren nog enkele renners die dat deden en zo stond ik op de eerste rij. Groot was mijn ontgoocheling en ook van de renners vlakbij mij toen de koerscommissaris even later zei dat we onze fiets de lucht in moesten steken en in de andere richting moesten postvatten. Gemor van de renners hielp natuurlijk niet en zo stond ik zowat de laatste van de bende. Door een flauwe bocht in de weg zag ik zelfs de geluksvogels vooraan niet. Even later trokken we ons op gang voor vijf grote ronden. Na een 5-tal kilometer reden we op een parallelweg met een kanaal. Ik hoorde muziek en zag op een brug wat verder een auto rijden met bovenop een rode vlag en kort erna enkele renners. Ik dacht: dat is ook niet slim om nog een koers kort bij ons parcours in te richten. Maar al vlug maakten we een brede bocht eerst naar links en toen naar rechts omhoog en reden we ook over die brug. Het was natuurlijk onze rode vlag die ik gezien had. Het tempo lag redelijk hoog en van opschuiven naar voor was geen sprake, temeer dat we wat later op een lange rechte betonnen baan de wind schuin van rechts op kop hadden. Ik zag alleen het achterwiel van mijn voorligger en af en toe een renner die uit het lange lint gewaaid werd. Ik reed nog altijd bij de laatsten van de groep. Toen we afdraaiden richting Schaffen stonden daar heel wat mensen in die bocht en hoorde ik tot mijn grote verbazing roepen : ‘Allez Rie, allez Rie! ….Jaowaal dat waasem!’. Achteraf hoorde ik dat het familie uit Brussel was die met een paar auto’s op weg was naar Lanklaar en door de koers moest wachten. Op aandringen van mijn neef waren ze uitgestapt. Hij had al lachend gezegd dat ik er misschien tussen zat. En hij was toen zij mij zagen wel het meest verbaasd. De aankomst lag in de buurt van het vertrek, maar op een wat bredere weg. Toen we er passeerden was er zoveel lawaai en commotie dat ik geen stem of persoon herkende. Mijn familie had mij trouwens ook niet gezien. De volgende rondes hadden ze zich wat verspreid opgesteld op een rustigere plaats zodat ik ze wel hoorde of zag. De tweede ronde verliep ongeveer zoals de eerste, maar ik had wel een 20-tal plaatsen kunnen opschuiven. Dat wilde ik in de derde ronde weer doen, maar in de tegenwind reed ik in het lint zo fel op de linkerkant dat ik het stuur van een geparkeerde motor met mijn linkerarm en bil raakte. Ik zwiepte uit het lint naar rechts en kon me nog juist rechthouden. Gelukkig had ik niemand anders doen vallen en kon met veel moeite terug achteraan aansluiten. In de vierde ronde was ik weer wat opgeschoven en zo gingen we de laatste ronde in. Enkele kilometers voor de aankomst liep de weg wat bergop en ik had al gemerkt dat dan het tempo wat stokte en de groep helemaal samenklitte. Of er renners ontsnapt waren wist ik niet. In de laatste ronde gebeurde precies hetzelfde. Nu ging de vaart er nog meer uit. Wel 12 à 15 renners reden zij aan zij over de hele breedte van de weg omhoog, gevolgd door nog enkele rijen. Ik zat in de 4de of 5de rij helemaal aan de linkerkant van de weg. En wat zag ik tot mijn verbazing gebeuren: rechts in de eerste rij haakten enkele renners in elkaar met het gevolg dat de volledige eerste rij gelijk dominostenen van rechts naar links tegen de vlakte ging. In de tweede en derde rij vielen er daardoor ook enkelen of moesten voet aan de grond zetten. De chaos was compleet. Ik kon tijdig stoppen en zag onmiddellijk dat enkele renners zowel links als rechts door het gras zich uit de voeten maakten. Ik deed dat ook en begon te rijden zo hard als ik kon. Ik wilde niet dat die hele bende me weer zou inhalen. Het waren tenslotte nog maar enkele kilometers voor de aankomst. Ik liep een 3-tal kleine groepjes in en snelde die tot mijn verbazing redelijk gemakkelijk voorbij. Ik hoor plots de stem van Piet: ‘Doorgaan! Doorgaan! Goed zo!’ Vlak voor de lijn sluit ik nog aan bij een 12-tal renners en kan nog enkele renners passeren. Ik had totaal geen benul hoeveelste ik geëindigd was, maar mijn vader was even later zeker dat ik als 10de over de lijn was gekomen en de familie uit Eisden bevestigde dat. Hun renner Jef was een 5-tal plaatsen achter mij geëindigd. Ik had hem de hele koers niet gezien. Ik was ook stomverbaasd dat ik toch nog zo vooraan geëindigd was. Bij de uitbetaling van de prijzen kwam wel een ontgoocheling. Ik stond niet vermeld in de uitslag. Vanaf renner 10 werden al de renners die de koers beëindigd hadden gelijkgesteld. Toen mijn vader ging vragen hoe dat kwam kreeg hij als uitleg dat ze niet alle renners van de kopgroep hadden kunnen opnemen en dat er discussie was vanaf plaats 10 en om al de andere renners die op het laatst betrokken waren in de valpartij ook wat prijzengeld te geven hadden ze die beslissing genomen. Ik kreeg 25 frank in plaats van de 100 frank waarop ik eigenlijk recht had. De terugweg verliep vlot en er was ook nog een positief feit : binnen het jaar hadden mijn twee broers en twee zussen een auto aangeschaft. Zou dat iets met de koers te maken hebben gehad? Rie Dreesen.
DEEL 2
Samenspannen
Bij de inschrijving in het café bij Drina (een tante van mij) op de Nieuwstraat kreeg ik van een renner te horen dat ze met enkele renners zouden samenspannen om mij het winnen te beletten.
Op 27 juli 1963 reed ik ook een koers die ik niet snel zal vergeten. Het was de eerste dag van een tweedaagse koers in Lanklaar en al de achtste wedstrijd voor eigen volk dat jaar. Ik stond meestal bij de eerste vijf in de uitslag en had ook al een wedstrijd met 57 vertrekkers gewonnen. Nu waren er maar 22 vertrekkers met zeven renners van Lanklaar: Robert en Jef Conings, Lambert Houben, Jef Volz, William Habraken, Theo Vaesen en ik (foto 1).
Toen ik de foto nu na vele jaren terug onder ogen kreeg schrok ik toch wel.
Lees meer ...
Jef Conings, Theo Vaesen en ik zijn nog in leven. De anderen zijn veel te vroeg gestorven. Ook Guy Verstegen, Vic Bex, Gielke Baens en Leon Dreesen waagden hun kans in het peloton. Guy en Vic zijn ook al overleden.
We werden ook al enige tijd door Gerard Tielens gesponsord met een Bristoltrui. Meestal waren de inschrijving, het vertrek, de aankomst en de uitbetaling gespreid over drie of vier cafés. Dat wisselde bij elke koers.
Het was een heel gepuzzel om dat telkens weer op poten te zetten want meestal moest daardoor het parcours ook nog aangepast worden. Of de renners en hun begeleiders van buiten Lanklaar dat fijn vonden betwijfel ik, maar ik heb nooit iemand horen klagen. In 1962 waren er zes koersen in Lanklaar en het jaar daarop een elftal. Daarna zijn er nog koersen geweest, maar het aantal is verloren gegaan omdat ik dan bij de nieuwelingen reed en dat waren officiële koersen van de wielerbond en die werden niet ingericht in Lanklaar.
Bij de inschrijving in het café bij Drina (een tante van mij) op de Nieuwstraat kreeg ik van een renner te horen dat ze met enkele renners zouden samenspannen om mij het winnen te beletten en dat één van hen moest winnen. Zoiets had ik nog nooit gehoord. Ik vroeg me af hoe ze dat zouden klaarspelen. Jef Heylen (zie eerste verslag – augustus 2020) kwam mij wat later zelf zeggen dat hij of zijn vriend Opdebeeck uit Boorsem hun zinnen gezet hadden op deze koers en er was nog een derde renner (naam vergeten) die zou meewerken.
Ik kreeg wat later de fiets van Opdebeeck in de gaten en zag dat hij een derailleur had, hetgeen niet mocht bij deze koersen. Hij zou dat versnellingsapparaat niet gebruiken, maar mijn vader plakte voor alle zekerheid de versnellingskabel vast met plakband.
Martin Westhovens (?) had deze koers uitgekozen om wat foto’s te schieten. Hij zou ook bij het vertrek nog een foto maken van de ganse groep. Gerard Tielens zette zich tussen de renners maar toen Martin hardop telde: ‘Een, twee, drie, ja!’ dachten enkele renners vooraan dat het vertrek gegeven was en stoven weg (foto2)
William had zijn helm nog niet op en er werden renners gehinderd door Gerard Tielens. Ik stond achteraan rechts nog wat te babbelen met mijn neef Jan en dacht nog dat ze teruggeroepen zouden worden, maar voor ik goed en wel besefte dat we vertrokken waren reden er 10 renners voor de rest uit precies gestoken door een wesp.
Was het onderling afgesproken ? Ik weet het nog altijd niet zeker. Ik merkte dat er wel vier renners van Lanklaar vooraan bij waren, dat Jef Heylen in mijn groep zat en dat renner Opdebeeck, die ik eigenlijk niet zo goed kende, er vooraan bij moest zijn.
Mijn groep maakte geen haast en de voorsprong van de elf groeide snel. Als ik wilde winnen moest ik snel reageren en proberen er liefst alleen naartoe te rijden. Ik mocht – ten opzichte van de renners van Lanklaar vooraan – niemand mee naar voren brengen. Ik ben beginnen demarreren, maar telkens sprong Jef Heylen mee en vertikte het om mee te werken. Hij bleef hardnekkig in mijn wiel zitten. Ik heb het geprobeerd na een bocht, van achteren uit, vanop de kop maar het hielp allemaal niet. Hij zei dat hij een afspraak had met renner Opdebeeck die zeker zou winnen en dus moest hij afstoppen.
Na enkele ronden geprobeerd te hebben liet ik mij uit de groep zakken en deed teken aan mijn vader dat ik wilde stoppen. Wie zat er nog altijd in mijn wiel? Jef! We waren – onder ons twee – enkele honderden meters achter. Mijn vader deed teken van toch door te rijden. Jef dacht dat ik de volgende ronde de remmen zou dichttrekken en begon nu wel op kop te rijden om terug bij de groep aan te sluiten. De rollen waren nu min of meer omgedraaid.
Het lukte hem om terug aan te sluiten. De eerste groep was ondertussen al ver voorop en zo gingen we de laatste ronde in. Wat er zich vooraan precies afspeelde weet ik niet want ik was er niet bij. De aankomst was op de plaats waar vroeger de kerk stond. Wij kwamen uit Stokkem richting kruispunt. Ik ben van ver beginnen spurten voor de elfde plaats. Al mijn frustraties en woede werkte ik uit op mijn pedalen. Jef Heylen kwam er niet aan te pas (foto 3).
Wat was er vooraan nu gebeurd ? Ik wist natuurlijk wel wie gewonnen had, maar welk scenario er zich juist had afgespeeld wist ik niet meer of heb ik nooit geweten. Jef Conings wist er ook nog weinig van. Hij zat waarschijnlijk in mijn groep. Dan maar aan Theo Vaesen vragen die er wel voor bij zat. Het heeft wel even geduurd vooraleer ik het telefoonnummer van hem te pakken kon krijgen. Theo woont al een tijdje in Halen en via Jef Conings en Gerda, de zus van Theo, kon ik hem toch bereiken en heeft hij mij het einde uit de doeken gedaan.
In theorie waren er minstens drie renners die sneller waren dan Theo in de spurt. Vooral Jef Volz, goed bevriend met Theo, en Jos Joosten uit Kessenich waren snel. Opdebeeck had natuurlijk ook kans.
Toen heeft Theo het heel slim gespeeld: in de laatste ronde heeft hij gedemarreerd uit de kopgroep en kreeg Harry Joosten, de broer van Jos, mee. William die het meeste werk had verricht in de kopgroep kon of wilde niet mee. De snelle spurters hadden zich laten verrassen en Theo wist dat hij Harry, die veel trager was dan zijn broer Jos, wel aan kon in de spurt. En dat gebeurde ook. Theo won vrij gemakkelijk. Tot nu toe is er spijtig genoeg nog geen foto van opgedoken.
Gerard Tielens wou nog graag een foto met winnaar Theo en met alle renners van Lanklaar. Uit die foto is wel wat af te leiden….William wou er aanvankelijk niet bij. Na lang aandringen kwam hij er toch bij staan zonder fiets. Zijn gezicht en zijn houding spreken boekdelen. Hij had zich in de ontsnapping uitgesloofd – en dat kon hij – maar het had weinig opgeleverd. Jef Conings (links) vraagt zich af wat er juist gebeurd is. Ik ben tevreden dat een renner van Lanklaar gewonnen had en niet één van mijn belagers en ook Jef Volz is content dat zijn beste vriend de bloemen en beker heeft. Gerard Tielens straalt omdat een renner van zijn ploeg het heeft gehaald en Lambert heeft precies nog adem genoeg om de Brabançonne te fluiten.
Heb ik nu een fout gemaakt met tellen ? Hoe kan ik elfde worden als er elf renners in de kopgroep zaten. Wel daar hangt nog een anekdote aan vast die Theo me nog telefonisch liet weten. Lambert Houben die niet zo lang gekoerst heeft zat ook in de kopgroep. Na een paar ronden vroeg hij om drinken aan Theo. Die gaf hem zijn drinkbus en Lambert klokte ze snel leeg en zwierde ze (zoals hij waarschijnlijk op tv had gezien?) even voorbij de Veeweide het hoge gras in. Theo die het zag gebeuren reageerde verbolgen: ‘Diej moot ich nog höbbe, loup ze maar zeuke!’ Lambert trok zijn remmen dicht, draaide zich om en is beginnen te zoeken. De volgende ronde was hij nog altijd aan het zoeken. Toen Theo het vertelde herinnerde ik me dat ik Lambert tot tweemaal toe in dat hoge gras had zien staan. Dat was een heel vreemd en gek zicht. Nu weet ik ook waarom. Lambert was in de loop van de koers verdwenen zodat er maar tien vluchters overbleven en ik elfde kon worden Vandaar ook dat Lambert nog genoeg adem had om een deuntje te fluiten na de koers. (foto 4)
Rie Dreesen.
DEEL 3
De rode vlag
Op zaterdag 14 september 1964 nam ik deel aan een wedstrijd voor ‘onderbeginnelingen’ in As. Er waren 39 vertrekkers. Waarschijnlijk waren er nog enkele renners van Lanklaar.
Daar gebeurde iets dat waarschijnlijk zelden of nooit is voorgekomen in een wedstrijd.
Mijn neef Reimond (in januari 2019 jammer genoeg overleden) en mijn vader Frits reden met de fiets samen met mij naar de koers. We moesten er een 5-tal plaatselijke ronden afleggen en dan tot slot een grotere ronde richting Lanklaar. Daar moesten we aan de vroegere garage ‘Vandevijver’ onder aan de brug rond veldwachter Lambrichts draaien en dan terug naar As.
Lees meer ...
In de plaatselijke ronde was het wat heuvelachtig en toen we de eerste keer uit de richting Opglabbeek kwamen, zag ik tot mijn verbazing (ik had ze niet zien demarreren) in de lichte bergop 3 vluchters enkele honderden meters voor ons rijden die zich goed aflosten en alle drie kanshebbers waren om de koers te winnen. Ik bedacht mij niet en spurtte zo hard ik kon er naar toe en dat lukte veel sneller dan ik had gedacht. Ik moest even bekomen van mijn inspanning en deed daarna mijn werk zoals ook de anderen. We liepen stelselmatig uit, pakten om de beurt enkele premies en verwachtten niet dat de groep ons nog zou inhalen. Ik was op pad met de plaatselijke renner L. Peelman die veel koersen won (volgens velen niet op een natuurlijke wijze. We reden meestal voor de tweede plaats als hij deelnam), Jef Heylen van Eisden (zie verhaal 1 en 2 in eerdere uitgaven) die ook regelmatig een koers meepikte en renner Vanheusden die me een maand eerder nog geklopt had in Zutendaal toen we bijna de ganse wedstrijd met ons twee voorop reden. Ik kreeg ook de auto die voor ons reed met de rode vlag in de gaten. Het was een Citroën 2pk’tje, ‘een geitje’. Het was de grijze auto waarmee L. Peelman naar de koersen kwam, maar nu waren de achterklep en een achterzetel gedemonteerd zodat de passagier achteraan in de overgebleven zetel een goede kijk had op het gebeuren achter de auto. Het was de vaste begeleider van Peelman, waarschijnlijk zijn oudere broer. Omdat we alle vier onze ‘kopbeurt’ deden en we ver genoeg voorop waren, werd er niets gezegd en niemand probeerde te demarreren.
Toen we na de draai rond de veldwachter in Lanklaar even later de rest van het peloton tegen kwamen waren we min of meer gerust gesteld dat ze ons waarschijnlijk niet meer zouden inlopen maar we moesten wel nog de ‘berg van As’ op. En ik voor de tweede keer. In de laatste bocht bergop kreeg ik het moeilijk. Kleiner schakelen ging niet omdat een versnellingsapparaat niet toegelaten was en ik moest een paar lengten achter blijven. Tot mijn grote verbazing hielden ze alle drie wat in en moedigden mij aan om nog even vol te houden. ‘We zijn bijna boven en het is niet ver meer’, hoorde ik ze zeggen. Boven gekomen dronk ik eens goed van mijn fel gesuikerd sinaasappelsap en voelde me terug beter worden. Wat later kon ik mijn beurt op kop weer doen. De aankomst was in het centrum van As, aan de 2 cafés vlakbij het kerkplein. In plaats van de weg naar Genk te blijven volgen moesten we rechts afslaan over de slechte kasseien en dan links lichtjes bergop naar de aankomst. Het was de gewoonte dat de auto met de rode vlag de laatste kilometer wat verder vooruit reed om dan snel op een voorziene plaats te parkeren om alzo de inzittenden de aankomst niet te laten missen. Nu bleef de auto redelijk kort voor ons rijden. Waarschijnlijk om de broer van Peelman de gelegenheid te geven niets van de voorbereiding van de spurt en de aankomst te missen of omdat dat stukje kasseien nieuw was in het parcours alhoewel dat duidelijk was medegedeeld bij het vertrek.
Vanaf het begin van de kasseien tot de aankomst was het nog ongeveer 600 meter. Vlak voor we de stenen naderden vertraagden mijn 3 medevluchters die voor me reden fel, reden wat verspreid over de weg en begonnen naar elkaar te loeren. Ik vertraagde nog feller zodat ik enkele lengten achter hen zat. Het was een ingeving van het moment: ik demarreerde zo hard ik kon langs ze door en zat onmiddellijk vlak achter de auto met de rode vlag. Ik hoorde de passagier luid roepen: ‘Rijden, rijden!!!’ Maar de chauffeur was zo geschrokken dat hij fout schakelde en de ‘geit’ wat bokkensprongen begon te maken. Ik aarzelde niet en stoof de auto voorbij. Ik keek niet meer om en reed zo hard als ik kon. Toen ik aan het volgend kruispunt na de kasseien links opdraaide verwachtte ik dat ze me terug zouden inlopen, maar ik voelde niemand komen en zette terug flink aan. Wat verder hoorde ik plots een stuk achter mij het ‘geitje’ met de rode vlag luid claxonnerend afkomen. Ik reed midden op de weg en trok er mij niets van aan. Ik was immers bijna op de lijn. Aan de toeschouwers hoorde en merkte ik dat ze eigenlijk niets begrepen van wat ze zagen. De meesten keken reikhalzend uit, zoals gewoonlijk, naar wat er gebeurde achter de rode vlag en hadden niet dadelijk in de gaten dat ik al net voor de auto als eerste over de lijn kwam.
Zelfs Reimond en mijn vader hadden het pas door toen ik mijn hand opstak als overwinnaar. Een renner, nog in wedstrijd, die voor de rode vlag de aankomst overschrijdt, kan dat wel ? Na de wedstrijd hoorde ik enkele mensen vertellen dat ik eigenlijk achter de rode vlag had moeten blijven en dat ik dus eigenlijk niet gewonnen had. Dat zal misschien de officiële versie zijn, maar de koerscommissaris hield er geen rekening mee na gehoord te hebben wat er eigenlijk gebeurd was en verklaarde mij tot winnaar. Wat mijn medevluchters in de laatste honderden meters hebben gedaan heb ik nooit gevraagd. Ze bekeken mij achteraf met een ongelovige, niet begrijpende blik.
Van de plaatselijke miss kreeg ik een grote zware palm met kunstbloemen en een beker en toen ontstond er een probleem: hoe zou ik daarmee thuis moeten geraken. De beker werd onder een snelbinder bij Reimond gestoken maar ik zag niet in hoe ik met die palm en op de koersfiets veilig thuis zou geraken. We moesten ook nog de ‘berg van As’ af. Ik opperde dat ik hem later zou komen ophalen. Dat vonden mijn twee begeleiders niet zo’n goed gedacht. De palm moest mee naar huis. Ik probeerde er mee te rijden maar dat lukte met dat koersstuur niet zo goed en mijn vader zag ik dat ook niet meteen doen. Ik kon niet goed aan de remmen.
Reimond offerde zich op en nam de palm over en zo zijn we met een slakkengangetje terug gereden. Ons remblokjes waren bijna versleten toen we toch zonder ongelukken de ‘berg’ afgereden waren. Op de oude brug aan Hotel Beau Séjour stopte Reimond onverwachts en zei dat ik de palm moest overnemen, dat hij de koers niet gewonnen had en dat de mensen van Lanklaar moesten zien wie gewonnen had. Zo moest ik al sukkelend een soort ereronde naar huis rijden. Ik had tenslotte de rode vlag geklopt in de spurt en dat kunnen niet veel wielrenners zeggen. Het lijkt heel onwaarschijnlijk, maar is toch echt gebeurd.
Rie Dreesen.
DEEL 4
Kermis
Een van de laatste koersen als ‘onderbeginneling’ is me ook redelijk goed bijgebleven. Het was op de Oude Baan in Eisden vlakbij de Pauwengraaf op 1 september 1963 ter gelegenheid van Cité-kermis. We draaiden rechts de Pauwengraaf op en daarna rechts de Koninginnelaan.
Wat verder rechts de Bloemenlaan en dan rechts terug de Oude Baan op. Ik denk een 20-tal ronden. Voor de koers werden we verwittigd dat in de bocht naar de Bloemenlaan een kolenspoor schuin over de weg liep. Dus daar was het oppassen geblazen. De wielen mochten niet geblokkeerd raken in de sporen. Er waren zowat 30 vertrekkers waaronder enkele renners uit Lanklaar. Een van die renners was William Habraken, spijtig genoeg eind 2020 overleden. William was een krachtpatser op de fiets, maar door zijn onbezonnen rijden kwam hij dikwijls krachten te kort aan de finish.
Lees meer ...
Gerard Tielens had een fietsenzaak op de steenweg in Lanklaar en was – als gekende oud-renner – de bezieler van het wielergebeuren in Lanklaar en omstreken. Hij had al enkele weken een witte Van Steenbergen-fiets in de etalage hangen en die fiets bekoorde menige renner. Wie kwam nu aan de start in Eisden met die fiets? Natuurlijk William! Hij had veel bekijks met zijn nieuwe fiets. Hij zou er eens een lap op geven!
Ongeveer halverwege de koers zag ik dat ik na een bocht wat voorsprong had. Ik duwde wat door en even later zat renner Dolmans uit Uikhoven in mijn wiel en we hadden al gauw wat voorsprong die we elke ronde nog wat uitdiepten. Een paar ronden voor het einde zag ik tot mijn verwondering William al langs de weg staan.
De speaker van dienst aan de aankomst voorspelde een herhaling van de spurt tijdens het WK tussen Van Looy en Beheyt. Maar zoals al enkele keren eerder verloor ik de spurt met twee voor de eerste plaats alhoewel ik in theorie sneller was. Ik pakte het telkens verkeerd aan. Ik verloor zelden een spurt voor een premie of een ereplaats, maar als het ging om de eerste plaats blokkeerde precies mijn benen of ik beging een flater. Ik heb dit pas veel later durven vertellen nadat ik een artikel gelezen had van een knecht van Merckx (ik denk Jos De Schoenmaeker), die met hetzelfde euvel tijdens zijn carrière te maken had. Jef Conings zou met voorsprong het jaar daarop die koers winnen.
Wat was er nu gebeurd met William? Wel enkele ronden na halfkoers was hij er toch in geslaagd om met het voorste wiel in het spoor aan de Bloemenweg te rijden en aldus over kop te vliegen. Hij kwam er nog redelijk goed vanaf, maar zijn ‘Van Steenbergen’ had zware schade opgelopen aan het voorste wiel, de vork en het frame. Hij bleef er heel kalm bij en stelde voor dat hij mij een uur later thuis zou komen oppikken om met de fiets naar Cité-kermis te gaan, een redelijk grote kermis met enkele speciale attracties. William kwam zoals afgesproken bij ons thuis tot achter gereden. Mijn vader sprak hem nog aan over de valpartij en de schade aan de fiets en maakte hem een compliment over zijn verschijning. Mijn vader deelde zelden of nooit complimenten uit. ‘De stuis er nogal op! En oach nog een noewe fits!’ En inderdaad hij had een nieuw bruin-okerkleurig, klein geruit wat glanzend kostuum aan met een wit hemd eronder. Ook pronkte hij met een bronsbruine sportfiets van enkele weken oud. Toen mijn vader de fiets inspecteerde viel het hem op dat de moer ontbrak, die de voorste rem op de vork moest vastzetten. William was op de hoogte. De voorste rem stopte bij het remmen te snel en te fors en bij het proberen om die wat losser te zetten was die moer verloren gegaan. Mijn vader zei nog dat die moer daar niks mee te maken had en dat hij enkel aan de kabel het ronde moertje wat moest bijregelen. ‘Ich zal eens in de stal zeuken, ich venj misschien nog ein schroef’. Maar William zei dat hij daar niet op ging wachten, hij wou dringend naar de kermis en dat hij die rem toch niet zou gebruiken. Mijn vader stelde nog voor om dan de rem met een draad vast te binden omdat het zo te gevaarlijk was. De rem kon in het voorste wiel terecht komen. William draaide zijn fiets. Dat was allemaal niet nodig. Ik volgde gedwee en even later reden we langs elkaar op het fietspad van de steenweg richting de brug van Eisden.
We waren nog net niet ter hoogte van veebedrijf Colson toen er een bromfiets redelijk snel op ons afkwam. Ik versnelde wat zodat William achter mij kon aansluiten om alzo de bromfiets te laten passeren. Ik hoorde de bromfietser vloeken gevolgd door een gekraak en gekerm. Ik keek om. William lag precies helemaal in zijn fiets gekronkeld en gelukkig had de bromfietser hem nog net kunnen ontwijken. Ik kon een lach niet onderdrukken. ‘Zit doa neet te lachen en help mich op, ich zit vast onder miene fits!’, riep hij kwaad. Het heeft een heel tijdje geduurd vooraleer William weer op zijn benen stond en de fiets na wat plooiwerk min of meer weer op een fiets leek. Door toch de voorste rem te nemen was die in zijn voorwiel terecht gekomen met enkele kapotte spaken en een krom wiel tot gevolg. Ook de spatborden waren wat verwrongen en het frame had schade opgelopen. En toen kregen wij zijn nieuw kostuum in de gaten. En er waren gaten: de rechterknie was zichtbaar en de rechterarm van zijn jas was ook gehavend! Zo kon hij niet naar de kermis gaan. ‘Gank maar door. Ich goan teruk eivis. Ich kan nog stillekes rijjen. Men ma brungt mich waal noa met den otto en keumt mich donao wel weer hoalen.’ Ik dacht: ‘Kermis! Kermis! Het zal bij jou thuis ook wel kermis zijn en de echte kermis zal wel in het water vallen.’
Wat later liep ik een beetje doelloos rond op de kermis en dacht er al aan om terug naar huis te gaan. Na zoveel brokken gemaakt te hebben op één namiddag zou William wel niet meer komen. Maar wie hoorde ik wat later mijn naam roepen? Natuurlijk William! We hebben ons nog geamuseerd alsof er niets gebeurd was. Zelfs in het spookkasteel met veel akelige geluiden en schreeuwende bezoekers, gebeurde er geen ongelukken meer. Kermis kan toch ook leuk zijn !
Rie Dreesen